Tien over half elf vrijdagavond. Een toetsenbord, tien vingers die er vluchtig en lichtvoetig op dansen en een computerscherm dat onvermoeibaar fel licht de kamer in blijft schieten. Vijf dagen school zijn weer achter de rug, vijf dagen vol stress, maar ook vol met plezier, liefde en een verjaardag.

Ik zit nu vijf jaar op de middelbare en als het goed is moet ik nog anderhalf jaar. Ik heb nieuwe indrukken gekregen, ben rijker geworden als persoon, heb hopelijk vrienden voor het leven gemaakt en ervaringen gedeeld met mensen die ik liefheb. Gezeurd heb ik ook, geschopt tegen bepaalde situaties, ruzie gemaakt met mensen waar ik geen ruzie mee moet maken en cijfers gehaald die je niet zou moeten halen. Maar over het algemeen slaat de balans ver de goede kant op door de vriendschappen die zijn ontstaan. Tot noch toe is het fijn.

Waarom typ je deze log vol met clichés, open deuren en zinnen die je moet zeggen als je zestig bent of toch op zijn minst als je net je diploma hebt gehaald, zul je je afvragen. Daar is een hele simpele reden voor. Vanaf nu ben ik zestien en zal alles anders zijn. Zal ik moeten bikkelen voor mijn goede schoolresultaten en zal ik moeten vechten voor mijn plekje in de keiharde hiërarchie van het schoolleven. (haha oké dat laatste sloeg nergens op). Want ook Tim is tot inkeer gekomen en heeft geleerd dat zelfs de grootste luilakken af en toe werk moeten verrichten.

En zo met het weekend voor de deur is dat een goede gedachte om mee af te sluiten en dan kan ik morgen met een fijn gevoel mijn verjaardag vieren. Les jeux sont faits. Nu jullie nog.