trillingen stijgen op,
een kakofonie van geluid,
de grond trilt,
de aarde beeft.

steeds grotere woorden,
maar steeds kleinere daden,
met elke pas vooruit,
snelt het drie passen terug.

de aarde beeft,
boem, boem, boem
een kleurensilhouet van lucht,
wordt ingeademd door het gras.

en wel verlangen,
maar geen toekomst en geen tijd,
doldriest, dwaas en onnozel,
de grenzen van het onmogelijke wel verkend,
maar niet betreedt.