Affection

[1] 

Het geschreeuw was oorverdovend, maar stierf langzaam weg in de lange gang. Het was kil. De Engelsman rilde van de koude nacht, maar verroerde niet. ‘Waar is hij?’ Zelfs als hij fluisterde, maakte hij een dwingende indruk. Zijn slachtoffer lag voor hem, doodsangst keek hem aan. ‘Waar is hij?’ Hij herhaalde zijn vraag, terwijl hij langzaam op de man afliep. De Engelsman was in zijn element. De nacht was zijn territorium.  Het kwam door de donkerte en discretie van de ijle lucht. Opnieuw stak hij en ditmaal diep in het vlees van de man. Er was berusting bij zijn slachtoffer. De Engelsman voelde dat zijn slachtoffer ging sterven. Nog eenmaal pakte hij hem vast en hij herhaalde luid sissend zijn vraag. Ditmaal gaf de man zachtjes antwoord. ‘Het centrum! Alstublieft, laat mij sterven…’ De Engelsman wist genoeg. Een dodelijke uithaal maakte een einde aan de man zijn lijden. Langzaam stond hij op en verdween in de kilte van de nacht. Een nachtegaal, even moest hij lachen, zo noemde zijn meerderen hem. Ronduit dodelijk en discreet. Vooral discreet. Maar voor nu was zijn werk even gedaan. Hij liet de lange gang achter zich en verdween op de manier waarop hij was binnengekomen. Zachtjes. Stil.‘We hebben een lijk.’ Vermoeid draaide rechercheur Gray zich om. De nachtdienst zat er bijna op en hij wou vooral naar huis. Een moord was iets wat hij op dit moment nu net niet kon gebruiken. Hij wou naar huis, naar zijn vrouw en kinderen en even niet aan zijn werk denken. Nog 2 jaar en dan zou hij eindelijk van zijn pensioen kunnen genieten. Hij verviel weer in de werkelijkheid. Eerst dit. Eerst deze moord. Een jonge rechercheur, Statham, kwam aangestormd terwijl hij half struikelde over dossiers en zijn jas bij zich had. Gray kon een glimlach niet onderdrukken. Statham was een gretige, jonge rechercheur die – ambitieus als hij was – dacht met een moordzaak furore te maken. Statham wou vooral een grote worden waar mensen tegenop zouden kijken. Les 1 had hij al gemist; geduld is een schone zaak. Gray geloofde allang niet meer dat je met goed werk op zou klimmen op de sociale ladder. Vroeger, toen hij net zo oud was als Statham, was hij precies hetzelfde. Hij geloofde dat zijn goede werk hem een nog betere baan zou bezorgen. Niets bleek minder waar. Net op het moment waarop Gray dacht aanspraak te kunnen maken op een leidinggevende functie, kwam er een beginneling. Een beginneling, maar wel eentje met connecties. De beginneling werd zijn baas en vanaf dat moment besefte hij waar het allemaal om draaide. Connecties. Vrienden. ‘Waar is de moord gepleegd,’ Statham’s stem klonk afwezig. Gray keerde terug in de realiteit. ‘De Stationsstraat.’ Een zacht gepiep deed hem opkijken. Via de fax kwam er een foto binnen. Met afgrijzen staarde hij naar het lichaam van het slachtoffer dat hem aanstaarde vanaf de grond. Hij zag - met zijn 40 jaar ervaring – onmiddelijk wat er was gebeurd. Een afrekening. Maffia. Het was tijd om te gaan. Ze waren al te laat. Na een laatste slok van zijn koffie stond hij met een verrassende atletische sprong op en rende naar de uitgang met Statham achter hem aan. ‘Ik ben zo…Dit is…Zenuwen…’ Statham’s geroep stierf weg in de nacht. Ze naderde Gray’s donkerzwarte Nissan. Met gierende banden stoven ze weg, terwijl Statham de sirene op het dak zette. Amper 20 minuten later kwamen ze aan bij het plaats delict.‘Het slachtoffer heeft 3 messteken op schijnbaar wilekeurige plekken. Hij moet verschrikkelijk geleden hebben.’ De plaatselijke politieman sprak helder, maar bedroefd. ‘En dan ook nog op de openbare weg vermoord worden. Tragisch.’ Gray zei niets. Met zijn routine behandelde hij de plaats. Hij liep 4 keer om het slachtoffer heen, steeds zijn aandacht verleggend. Gray was niet voor niets de beste rechercheur van de wijde omtrek. Het was niet alleen zijn messcherpe intuïtie die hem zo goed maakte, het was vooral zijn inlevingsvermogen dat hem onderscheidde van de massa. Hij was nu even het slachtoffer. Gray voelde de messteken en de pijn. Doodsangst nam bezit van hem. Hij zag zelfs even het gezicht van de moordenaar voor zich, gehuld in nevelen en het slachtoffer achterlatend. Statham was diep onder de indruk van de routine en eenvoud waarmee Gray alles in zich opnam. Hij was gewend aan CSI-series, waarin met microscopische apparatuur een vezel werd gevonden op het lichaam, wat leidde tot de dader. Hier was alles op gevoel, intuïtie en vertrouwen. Statham was moe. Om zich heen vond hij nergens een plek om te zitten. Overal was het smerig, behalve op een oude putdeksel. Hij besloot daar te gaan zitten. Langzaam liep hij erop af en knielde hij neer. Gray’s geschreeuw deed hem abrupt stoppen. Geschrokken keek hij om zich heen. Wat had hij gedaan?

‘Nachtegaal, is het gebeurd?’ De stem over de telefoon had iets dreigends in de luwte van de nacht. ‘Ja, meester, ik heb gedaan wat u wilde.’ De Engelsman had respect voor de man aan de andere kant van de lijn. De premier van Mozambique was een imponerend figuur en de Engelsman besefte dat terdege. ‘Goed dan,’ sprak de man. ‘Maak je werk af, alleen dan kan het hier rustig blijven. Het laatste offer zal moeten worden gebracht.’ Hij klonk vermoeid. Met een korte klik was het telefoongesprek ten einde. De Engelsman bleef nog even rustig zitten op zijn kamer en dacht aan zijn laatste moord. Het gaf hem een onbeschrijfelijk gevoel van macht en extase. Voor hem was dit het ultieme genot. Langzaam stond hij op en wankelde naar de kast. Daar pakte hij een nieuwe, zwarte coltrui en controleerde hij zijn geweer. De nachtegaal vond een geweer maar niets, vanwege al het geluid dat het maakt. En zelfs met een demper was het niets voor hem. Het slachtoffer leed niet, een geweer beëindigde veel te snel iemand zijn lijden. Een mes, dat was waar hij goed mee was. Toch had de premier van Mozambique erop aangedrongen, tenslotte ging veiligheid voor alles. Nog even draaide hij zich om en liet zijn kamer achter. Terwijl hij wegliep begon hij te fluiten, zo zuiver als maar kon. Op de één of andere manier ging hij altijd fluiten in spannende situaties. Het was een manier om zijn adrenaline kwijt te kunnen. Het liedje was bekend. De nacht was bijna voorbij, hij moest opschieten…

[2]

Amper 10 seconden later ging Gray zijn telefoon. ‘Met Martin,’ sprak hij gehaast, ‘weet je al wie het is?’ Er was een korte pauze aan de andere kant van de lijn. ‘Ja, maar ik denk niet dat je het erg leuk gaat vinden.’ De man sprak langzaam. ‘Het is namelijk Andrew Sandford, een erg hoog figuur bij de FBI.’ Gray vloekte inwendig, verbrak de verbinding en draaide zich om naar Statham die hem verbluf aanstaarde. ‘Wat is er,’ vroeg hij zonder omhaal. ‘Het is iemand van de FBI,’ was het antwoord. Statham hoefde niet verder te vragen. Zelfs hij wist wat dit voor een moordonderzoek betekende en hoeveel er door dit simpele feit anders zou gaan. Binnen een uur zou de hele plaats delict volstaan met politieagenten, die allemaal denken dat ze het beter weten. Hij had hier nooit goed tegen gekund. Wordt er een zwerver vermoord? Vervelend, maar we doen er niets aan. En dan nu, alleen omdat het een man is die het hoog in zijn bol had en bij de FBI zit, wordt er verschrikkelijk veel onderzoek naar gedaan en is het een trend om zo veel mogelijk agenten elkaar voor de voeten te laten lopen. Ze hadden nog maar weinig tijd om in alle rust te zoeken. ‘Gaan we het ze zeggen over de put?’ Gray antwoord klonk afwezig. ‘Nee, wacht nog maar even. Eerst maar eens kijken wat we in het riool aantreffen.’ Statham begon zich misselijk te voelen. Hij hield niet van stank en zeker niet van een rioollucht, maar ook hij besefte dat dit moest.In het riool konden ze zich alle twee niet goed oriënteren. Op de plek waar ze stonden was geen licht en ze moesten eerst terug naar boven om zaklampen te halen. Toen ze eenmaal licht hadden kon het werk beginnen. Gray liep langzaam door de gang, af en toe stilstaand bij iets kleins. Het leek onbegonnen werk, maar Statham en Gray dachten dat de echte plaatse delict niet ver van de rioolput vandaan kon zijn. Een dood lichaam is al snel 3 keer zo zwaar als het werkelijk gewicht van een levend persoon. Het leek hun onwaarschijnlijk dat de moordenaar een heel eind met het slachtoffer had lopen sjouwen. Er zat iets Gray niet lekker. Een lijk in een riool wordt niet snel opgemerkt en vaak wanneer het eenmaal is gevonden is het al helemaal aangevreten door ratten en is er geen beginnen meer aan. Waarom had de dader het lichaam boven de grond gebracht? Was er een boodschap die hij aan mensen over moest brengen? Hij kon het niet plaatsen.‘Martin! Martin!’ Statham zijn stem klonk van heel ver. ‘Wat is er Sam?’ Statham kwam ondertussen al aangerend. Opgewonden als hij was trok hij Gray mee. ‘Ik heb het plaats delict gevonden!’ Ook Gray kon zijn opwinding niet beheersen en samen renden ze naar het plaats delict. Eerst zag Gray het bloed op de muur in de vorm van een vlek. Hij ging steeds harder lopen, todat…Opeens bleef hij verbijsterd staan. Wat hij zag op de muur was angstaanjagend, eng en onmenselijk. Het bloed lag in de vorm van een vogel, maar hij kon het soort vogel niet plaatsen. Statham begon te lachen: ‘Het is toch wel knap zeg, als je zo kan verven met bloed! Maar waarom nou in godsnaam een vogel!’ Gray sprak rustig, maar geïrriteerd: ‘Dit is de aanwijzing Sam, dit is de handtekening van de moordenaar.’ Hij belde kort met iemand van het bureau en nadat hij had opgehangen bestudeerde hij het bloed nog eens van heel dichtbij. ‘Ja,’ mompelde hij in zichzelf,’het is zoals hij zei.’ Statham kon zich niet beheersen en klampte zich aan hem vast. Wat is het Martin, wat is het?’ ‘Het is een nachtegaal’, zei hij. Beiden bleven ze doodstil staan om het allemaal te bevatten. En toen uit het niets hoorde ze iets. Het was rumoer van boven hun. De FBI was gearriveerd. Het was gedaan met de rust.