Affection

Krassen in het tafelblad

Van een afstand kijk ik naar mezelf,
Stuntelend,
Lachend om alles,
Lachend om mezelf.

 

Onhandig,
Probeer ik iets te forceren,
Opnieuw geen succes,
Toch blijf ik proberen.

 

Steeds maar weer,
Hetzelfde ritueel,
Steeds maar weer,
Hetzelfde antwoord.

 

Elke keer hetzelfde,
ach wat heeft het voor zin
toch blijf ik proberen
tegen beter weten in

 

En ooit zal ze zien,
Die hele lelijke  kras
Ooit zal ze beseffen,
Dat ik er voor haar was.

 

 Think

My mind,

Full of thoughts,

My spirit,

Emptied by thoughts.

My happiness,

Weakened by thoughts,

My life,

Governed by thoughts.

I think I shouldn’t think so much.

 

Hij

 Doorzichtig,

Als de zuurstof in de lucht,

vervaagt hij met loze woorden,

onze vriendschap tot een zucht.

 

Het masker

Verborgen onder een masker,

Beschermd tegen de tijd,

Niets of niemand binnenlatend,

Bang te worden verleid.

 

En de roep van een meisje,

Dat schreeuwt om alles wat jij bent,

Wordt gefilterd door dat masker,

Er is niemand die jou kent.

 

Zoals de zon op en ondergaat,
Zo ondoordringbaar ben jij,

De aanwezigheid voelt iedereen,

Toch kan niemand erbij.

 

Je te branden aan een ander,

Daarin zit te de pijn.

De angst om te verliezen,

Is groter dan het lef om jezelf te zijn.

 

 

 

 

Affection
 Ik heb je nooit meer gesproken. Drie jaar geleden verbraken wij het contact. Het ging zo geleidelijk. Eerst worden de gesprekken korter, vervolgens zeg je elkaar alleen nog maar gedag. En dan, opeens is er een moment dat je elkaar niet meer ziet. Opeens zeg je elkaar geen gedag meer, het is een ongrijpbaar moment.

Weet je nog hoe het was? Jij en ik, samen, altijd met zijn twee. Bloemenkettingen maken en spelen in de speeltuin. Stoeien in de zandbak en daarna uitrusten in het gras. Niets van elkaar verlangen of verwachten, het hoefde niet, alles ging vanzelf. Onze vriendschap ging veel verder dan liefde, alleen beseften we dat nooit. Je dacht er simpelweg niet bij na. En als ik je nu zie lopen, met je vriendinnen, dan denk ik er nog weleens aan. Nu zeg je geen gedag meer, nu zwaai je niet naar mij. Het stoeien met elkaar is nu voorgoed voorbij.

En weet je nog die keer op kamp? Dropping in het bos en iedereen waren we kwijt. We zochten en we zochten, maar we geraakten maar niet terug. Het werd nacht en we zochten naar een veilig plekje in het boos. Nooit was er sprake van paniek, een grenzeloos vertrouwen en een ongelovelijke rust nam bezit van ons. ’s Morgens stonden we op en hand in hand wandelden we in het licht terug. Het was toen zo onschuldig.

We besloten een verbond te sluiten na deze nacht, dat we elkaar nooit meer alleen zouden laten. En mochten we ooit wanhopen en het echt niet meer weten dan zouden we hulp zoeken bij elkaar. We hoefden alleen maar een codewoord te zeggen en dan was alles duidelijk. Heel lang twijfelden we over welk woord. Het moest mooi zijn, het moest prachtig zijn en het moest toepasselijk zijn. Het werd affection, engels voor liefde.

We waren samen sterk, een team tegen de rest. Nooit heb ik me aan jou geïrriteerd, want jij was niet zoals die anderen. Al die drukte was niet aan jou besteed. Jij was lief als je lief moest zijn, afstandelijk als dat nodig was en alles ging vanzelf. Jij was volmaakt.

Ik heb je nooit meer gesproken en nooit meer een vriendschap gekend zoals die met jou. Tot vanavond. Mijn telefoon ging en vol verwachting nam ik op. ‘Heey,’ klonk het, ‘met mij. Weet je nog van vroeger, ons code woord? Ik heb affection nodig.’ Een glimlach kon ik niet onderdrukken.